Andreas Papandreou Book review

Cold War History recently published my review of Stan Draenos's very interesting book "Andreas Papandreou: The Making of a Greek Democrat and Political Maverick", which also deals with the Greek politician's role in the events that led to the military coup d'etat of  1967 and the imposition of the Greek Colonels' dictatorship.

You can read the review here (free access for 50 viewers).

Cold War History is based in the Cold War Studies Programme at LSE IDEAS, the London School of Economics Centre for International Affairs, Strategy and Diplomacy. It aims to make available the results of recent research on the origins and development of the Cold War and its impact on nations, alliances and regions at various levels of statecraft, as well as in areas such as the military and intelligence, the economy, and social and intellectual developments.

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Αναφορά στο βιβλίο μου από το διαδικτυακό περιοδικό Θέματα Ελληνικής Ιστορίας:

"Britain and the Greek Colonels: Αccommodating the Junta in the Cold War" το νέο βιβλίο του κ. Αλέξανδρου Ναυπλιώτη

Written By φιλίστωρ Ι. Β. Δ. on 20 Ιανουαρίου 2013 | 1/20/2013 04:46:00 μ.μ.

(Σημ Φιλίστωρος: Μια μελέτη από τον κ. Ναυπλιώτη που μοιάζει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα καθώς καταπιάνεται με ένα θέμα που μου φαίνεται πως δεν έχει αναλυθεί επαρκώς ως τώρα στην βιβλιογραφία, ενώ αξιοποιεί μια σειρά από νέα στοιχεία από Βρετανικά και Αμερικανικά έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα. Ελπίζουμε να εκδοθεί και στα Ελληνικά το συντομότερο).

Δρ. Αλέξανδρος Ναυπλιώτης*

Στο βιβλίο αυτό ο Αλέξανδρος Ναυπλιώτης εξετάζει τη βρετανική εξωτερική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα, αποκαλύπτοντας μια κυρίαρχη αρχή πραγματισμού πάνω απ'όλα. Αυτή είναι η πρώτη συστηματική μελέτη των σχέσεων της Βρετανίας και της χούντας και βασίζεται σε πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα βρετανικά και αμερικανικά έγγραφα, καθώς και σε επίσημες ελληνικές πηγές και προσωπικές συνεντεύξεις με πρωταγωνιστές της εποχής. Το βιβλίο είναι μια ολοκληρωμένη ιστορία διεθνούς διπλωματίας και Realpolitik κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Το παρόν βιβλίο εξετάζει την πολιτική των κυβερνήσεων Ουίλσον και Χηθ ως προς την εγκαθίδρυση και την εδραίωση, αλλά και τις πράξεις της στρατιωτικής δικτατορίας που κατείχε την εξουσία από το 1967 έως το 1974. Επίκεντρο της έρευνας είναι οι διπλωματικές, οικονομικές, πολιτισμικές και αμυντικές σχέσεις των δύο παραδοσιακών συμμάχων. Επιχειρεί επίσης να εξηγήσει τους παράγοντες διαμόρφωσης του «διπλωματικού» χειρισμού της ελληνικής υπόθεσης από τη Βρετανία, εξετάζοντας το γενικό πλαίσιο της «αποποίησης του στάτους παγκόσμιας δύναμης» ως συνέπεια της εγκατάλειψης της «πολιτικής στα Ανατολικά του Σουέζ», και τις σχέσεις των δύο χωρών με τις υπερδυνάμεις και τις περιφερειακές δυνάμεις της εποχής, μέσα στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου.

Πιο αναλυτικά, το βιβλίο εξετάζει το κατά πόσον γνώριζε το Λονδίνο για το πραξικόπημα της 21^ης Απριλίου, καθώς και το βαθμό τυχόν συμμετοχής του σε αυτό, και αναλύει κριτικά τη βρετανική αντίδραση στα σημαντικότερα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά την επταετία· πρόκειται για σημαίνουσες εσωτερικές εξελίξεις (όπως η πρόοδος της αποκατάστασης της δημοκρατίας), καθώς και για τις προσπάθειες των Συνταγματαρχών για νομιμοποίηση στο εξωτερικό, με κύριο όργανο τη δημιουργία επαφών με κομμουνιστικές βαλκανικές και αφρικανικές χώρες, αλλά και τις συνέπειες της ένταξης της Βρετανίας στην ΕΟΚ.

Αναλύεται επίσης η επίδραση που άσκησαν στις ελληνο-βρετανικές σχέσεις τόσο γεγονότα στη Βρετανία, όπως η οικονομική κατάσταση και οι εθνικές εκλογές του 1970 και του 1974, όσο και διεθνή συμβάντα, όπως η κυπριακή και η αραβο-ισραηλινή διένεξη (οι επιπτώσεις των οποίων διακρίνονται ακόμη και σήμερα), η σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, και η διαδικασία της Ύφεσης και της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ακόμη, η μελέτη αυτή εξετάζει την πολιτική της Βρετανίας απέναντι στη Χούντα σε συνάρτηση με το εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και τον αντίκτυπο που είχε αυτό στις σχέσεις Βρετανίας και ΗΠΑ.

*Ο Αλέξανδρος Ναυπλιώτης είναι Διδάκτωρ διεθνούς ιστορίας του London School of Economics and Political Science. Έχει διατελέσει Επισκέπτης Ερευνητής στο Ελληνικό Παρατηρητήριο του ίδιου πανεπιστημίου και ερευνητής στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, ενώ έχει διδάξει επί σειρά ετών ιστορία διεθνών σχέσεων στο LSE. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε γνωστές ακαδημαϊκές επιθεωρήσεις και ιστορικά περιοδικά όπως το European Review of History – Revue européenne d’histoire, το Journal of Modern Greek Studies, το European History Quarterly, το Cold War History, το "Δελτίο του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών", τα "Ιστορικά Θέματα" και άλλα, και έχει βραβευθεί από την Ελληνική Κοινότητα Λονδίνου για τη διατριβή του με θέμα τις σχέσεις Βρετανίας και Ελλάδας την περίοδο της δικτατορίας των Συνταγματαρχών. 

Σχετικοί υπερσύνδεσμοι:

http://britainandthecolonels.blogspot.co.uk/

http://www2.lse.ac.uk/newsAndMedia/publications/books/2012/BritainAndTheGreekColonels.aspx

http://alexnaf.wordpress.com/about/

Book featured on LSE website

My book on Britain and the Greek Colonels' regime is featured on the Main page of the London School of Economics and Political Science under 'New books' by LSE academics.

See more information (including a review by Dr Sotiris Rizas), here.


The book is also featured on the webpage of LSE's International History Department.

Publication of the book

The cover of the book

My first book (largely based on my PhD research), on British foreign policy towards Greece in the turbulent late 1960s and early 1970s, has now been published.

Here’s the description of the book:

At the apex of international Cold War tension, an alliance of Greek military leaders seized power in Athens. Seven years of violent political repression followed in Greece, yet, as Cold War allies, the Greek colonels had continued international support – especially from Britain. Why did the Wilson and Heath governments choose to pursue an alliance with these military dictators? Alexandros Nafpliotis’ book examines British foreign policy towards Greece, exposing a guiding principle of pragmatism above all else. This is the first systematic study of Britain and the Junta to be based on newly-released National Archive documents, US and Greek sources and personal interviews with leading actors. Britain and the Greek Colonels is a comprehensive history of international diplomacy and realpolitik in the Cold War period.

You can order the book by visiting the I.B.Tauris website:
http://www.ibtauris.com/

UK Arms Export Policy- Now and then

The Committees on Arms Export Controls has published today a report saying that the UK government should apply significantly more cautious judgements on the export of arms to authoritarian regimes which might be used for internal repression.

Taken from conservatives.com

The Chairman of the Committees, Sir John Stanley (who firstly became an MP a few months before the junta's fall in 1974) said:

"This is a ground breaking Report in the depth and detail of the Committees on Arms Export Controls' scrutiny of the Government’s policies on arms exports.

The Foreign Secretary in his Oral evidence to the Committee confirmed that the British Government's policy on arms exports and internal repression was as follows:

The long-standing British position is clear: We will not issue licences where we judge there is a clear risk that the proposed export might provoke or prolong regional or internal conflicts, or which might be used to facilitate internal repression."

This reminded me of the situation vis-a-vis providing arms to the Greek dictatorship of the 1960s-1970s.

Recently released FCO documents reveal that during the discussions of the Defence and Overseas Policy Committee on 30 January 1969 on arms policy towards Greece, it was decided that Britain ‘should in principle permit the supply to Greece of arms which she could reasonably be expected to require in order to fulfil her NATO role’ and that only the supply of those arms intended to repress the civilian population should be prohibited.

But how exactly did Whitehall handle this conundrum?

Here's how I analyse it in my forthcoming book (pp. 246-7):

Arms sales to Greece was [a] highly controversial issue-no less so due to prior complications over trade with South Africa. The Wilson government drew a distinction (similar to the one employed vis-à-vis the apartheid regime), whereby large items which could be used for NATO purposes, such as tanks, could be exported, whereas ‘light’ items, like grenades and small rifles, which could be used for internal repression could not be sold to Athens. The Labour government tried to handle this delicate and potentially explosive question in strict confidence, thus exemplifying its twofold policy of keeping relations with the Colonels on a satisfactory level and at the same time avoiding hostile criticism, especially within parliament. This ‘combination of high-minded principle and arms sales’, as one member of the Cabinet termed it, provided an impetus for attacks on Whitehall (for the most part from its left wing), which defended its choices by returning to the Leitmotif of the dismal financial situation of Britain that was in desperate need of exports, and the importance of the arms industry with regard to the jobs it provided.



FCO photo taken from news.bbc.co.uk

Consequently, when the Conservatives came to power, a continuation of the status quo concerning arms sales was the minimum expected. In fact, the Heath government used its predecessor’s policy as a springboard for the active promotion of sales in order to boost its trade with Greece. London made its desire to sell arms to the junta more distinct, by arranging the exchange of visits of people involved, on a variety of levels, in arms sales. Most importantly, British ministers kept reiterating their willingness to provide frigates and, after an initial numbness, even tanks to the military dictatorship in Athens, in a policy that culminated in Lord Carrington’s visit to the Greek capital. Despite Whitehall’s active policy of attracting arms deals, sales seldom materialized. FCO documents reveal that the British attributed that to the ‘Byzantine style of negotiations’ of the Greeks and their unwillingness to appear to ‘go other than American’. Greek documents show that the junta was more interested in appearing to be in negotiations with the British (in order to enhance its international respectability) than proceed with sales, for the additional reason that, in the most significant cases (such as the frigates), Athens lacked the necessary funds. Therefore, while Britain was preoccupied with supporting its arms industry and generally improving its trade in a desperate effort to reverse its financial decline, the Greeks’ main concern was to use any contracts secured for political exploitation.

Britain and the junta: 40 years ago II

Here's the article on Anglo-Greek relations in 1970, in English this time:

Britain and Greece: 40 years ago
By Alexandros Nafpliotis*

‘If a member of a club breaks the rules for a limited period, the other members may tolerate it but if he is in persistent violation of the rules, the time must come when the club can no longer accept the situation. My government, with great reluctance, has come to the conclusion that this is the situation we are faced with now’

George Thompson (Britain’s chief delegate to CoE), 11 December 1969

The timetable presented by a Greek minister failed to persuade European allies of the intentions of the Greek government. Western European governments are toughening their stance vis-à-vis Greece, which is now forced to look for support in other areas of the globe. The Greek prime minister, who has also taken over the post of minister of foreign affairs, is struggling to take the country out of the ‘vulnerable international position’ it is in, and which does not leave it much room for manoeuvre. In his effort to achieve this he encounters strong reactions from members of his government, who disagree with his initiatives in trying to mitigate foreign critics through pursuing a conciliatory line.

Meanwhile, Britain is preparing for a crucial election, which is very likely to reinstate the Conservatives to the leadership of the country after a long period of Labour dominance. It is considered certain that the Tories’ return to power will impact considerably on London’s relations with Brussels and other major European capitals. The leader of the party assumed the responsibility of dramatically changing the party’s profile and competing with the charismatic Labour leader five years ago.

All of the above refer to the situation in Athens and London not in 2010 but exactly 40 years ago. The third anniversary of the 21 April coup d’etat that brought the Colonels to power was overshadowed by the feeling of isolation that the regime was increasingly experiencing. This was mainly a consequence of Greece’s walkout (when it realised that expulsion was imminent) from the Council of Europe, the previous December. George Papadopoulos (prime minister, minister of defence, and, from the summer on, also minister of foreign affairs) launched the regime’s ‘opening into the East’, in order to enhance the international standing of Greece, which had taken some serious blows. The hardliners of the junta reacted to Papadopoulos’ concentration of powers, and to his handling of the situation in Cyprus. In the summer of 1970, Edward Heath completely unexpectedly became premier, as he led the Conservatives to one of the biggest electoral surprises in British history, and set Britain’s accession to the EEC as his primary goal.
The return of the Tories in power created great expectations on the part of the junta, mainly because of the lack of a left wing within the Conservative party and the great interest that the Tories traditionally show for matters of defence and security. The newspaper Nea Politia (the mouthpiece of the regime), immediately pointed out the importance of the electoral outcome, claiming that the British election results ‘show that the swing towards the left in Europe is being halted’ and that these developments ‘vindicate the 1967 Revolution and show that the Greek officers who launched it were the first to understand the message of [the] times’. This was followed by positive statements by British officials (stressing the fact that the Conservative party did not have a left wing) that contributed to an amelioration of relations. London, under tremendous pressure formed by its financial difficulties and US insistence, decided that it was necessary to have a ‘good working relationship’ with the Greek military regime that would allow Britain to actively promote trade (including arms sales) between the two countries.

The tension that was created in the Mediterranean in September 1970, strengthened Greece’s position, as it underlined its significance for the Atlantic Alliance and seemed to justify the British argument in favour of working closely with Athens and avoiding discussing the ‘Greek issue’ in NATO at all cost. The meeting that took place at Geoffrey Rippon’s office at the end of the month is quite indicative of the Heath government’s intentions. The record of this meeting epitomised British policy towards the Colonels under the Conservative party, as it provided a perfect illustration of the priorities of Whitehall, its position on a series of sensitive issues, and, finally, marked a watershed with regard to Anglo-Greek relations in some respects. It was decided that ‘co-operation with Greece in the military field was particularly important if we were to maintain a good working relationship with the Greek Government’ and it was stated that ‘HMG’s recent agreement to the supply of frigates should prove helpful in this connexion’. The new spirit in relations was further proven by Palamas’ (Greek alternate minister of foreign affairs) visit to the British capital and Sir Denis Greenhill’s (permanent under-secretary of state for foreign affairs) statement that his country wished to do ‘as much business as possible with Greece’, as well as by the Palamas –Douglas-Home meeting in New York in October.

Despite a relative fluctuation in relations between the two countries (that chiefly had to do with difficulties bequeathed by Wilson), the Heath government made clear its will to establish warmer relations, by drawing a distinction between its policy and that of its predecessor, and by using cooperation in the military field as the catalyst. 1970 is a milestone in Anglo-Greek relations as it is the starting-point of a Tory policy towards the Greek junta that, however, was to bear more fruit in the following years of their tenure. The prevalent aspect of this policy was the cynicism with which London and its representatives in Athens seemed to accept the situation in Greece. The following year, the British ambassador in Greece, Sir Robin Hooper sent a report to FCO stating this:

‘I do not see Greece returning to a democratic system of government as understood in Western European countries for many years and evolution even to a form of guided democracy such as the colonels have in the past seemed to envisage is evidently going to be slow and uncertain’.

*Alexandros Nafpliotis holds a PhD in International History from the London School of Economics and is currently writing a book on Britain and the Greek Colonels, 1967-1974.

Britain and the junta: 40 years ago

Here's an article (in Greek) on the similarities between the situation in Athens and London today, and back in 1970.

Χούντα και Βρετανία: 40 χρόνια πριν
του Αλέξανδρου Ναυπλιώτη*

«Αν κάποιο μέλος μιας ένωσης αψηφά τους κανόνες για μια περιορισμένη περίοδο τα άλλα μέλη μπορούν να το ανεχθούν· αν όμως παραβιάζει συνεχώς τους κανόνες, τότε πρέπει κάποια στιγμή να πάψει η ένωση να δέχεται αυτή την κατάσταση. Η κυβέρνησή μου, με μεγάλη απροθυμία, έφθασε στο συμπέρασμα πως τέτοια είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε τώρα».
George Thompson (Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Wilson), 11 Δεκεμβρίου 1969

Το χρονοδιάγραμμα που παρουσίασε κορυφαίος υπουργός δεν κατάφερε να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους για τις προθέσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Οι Δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις σκληραίνουν τη στάση τους απέναντι στην Ελλάδα, η οποία είναι αναγκασμένη πια να αναζητήσει ερείσματα σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, έχοντας αναλάβει και καθήκοντα Υπουργού Εξωτερικών, προσπαθεί να βγάλει την χώρα από την «ευάλωτη διεθνώς θέση» στην οποία έχει περιέλθει και που δεν της αφήνει μεγάλο περιθώριο ελιγμών. Στην προσπάθειά του αυτή συναντά ισχυρές εσωτερικές αντιδράσεις από μέλη της κυβέρνησής του που δε συμφωνούν με τη συμβιβαστική γραμμή που φαίνεται να ακολουθεί ο πρωθυπουργός σε σχέση με τους ξένους επικριτές της Ελλάδας.
Το ίδιο διάστημα η Βρετανία ετοιμάζεται για μια κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση που είναι πιθανόν να επαναφέρει στο τιμόνι της χώρας τους Συντηρητικούς ύστερα από μια μακρά περίοδο κυριαρχίας των Εργατικών. Θεωρείται βέβαιο ότι η επιστροφή των Τόρηδων στην εξουσία θα επηρεάσει σημαντικά τις σχέσεις του Λονδίνου με τις Βρυξέλλες και τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο αρχηγός του κόμματος εκλέχθηκε στην ηγεσία του κόμματος πριν από πέντε χρόνια σε μια προσπάθεια να αλλάξει ριζικά το προφίλ του και να συναγωνιστεί τον χαρισματικό ηγέτη των Εργατικών.

Τα παραπάνω αναφέρονται στην κατάσταση που επικρατούσε στην Αθήνα και το Λονδίνο όχι το 2010, αλλά ακριβώς 40 χρόνια πριν. Η τρίτη επέτειος του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου έβρισκε το καθεστώς απομονωμένο από τους Ευρωπαίους συμμάχους του λόγω της ουσιαστικής αποπομπής της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης τον προηγούμενο Δεκέμβριο. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, πρωθυπουργός, και υπουργός άμυνας και (από το καλοκαίρι και έπειτα και) εξωτερικών, προωθεί το («κυρίως επικοινωνιακό») «άνοιγμα προς Ανατολάς» και το «άνοιγμα προς την Αφρική» της χούντας, ώστε να βελτιώσει το διεθνές κύρος της χώρας που έχει πληγεί σημαντικά. Οι λεγόμενοι «σκληροί» του καθεστώτος (Ιωαννίδης, Λαδάς, Ασλανίδης) αντιδρούν στη συγκέντρωση εξουσιών στο πρόσωπο του Παπαδόπουλου, καθώς και στους χειρισμούς του τελευταίου σχετικά με την κρίση που παρουσιάζεται στις σχέσεις με τον Μακάριο και την απελευθέρωση κρατουμένων, η οποία πραγματοποιείται για να κατευνάσει πρωτίστως τους επικριτές που βρίσκονται στο εξωτερικό. Το καλοκαίρι του 1970, ο Edward Heath γίνεται τελείως ανέλπιστα πρωθυπουργός, έχοντας οδηγήσει τους Συντηρητικούς σε μια από τις μεγαλύτερες εκλογικές εκπλήξεις στην ιστορία της Βρετανίας, και θέτει ως πρωταρχικό του στόχο την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Η επιστροφή των Τόρηδων στην εξουσία γεννάει μεγάλες προσδοκίες στην χούντα, λόγω της έλλειψης αριστερής πτέρυγας στο εσωτερικό του κόμματος και του μεγάλου ενδιαφέροντος που επιδεικνύουν παραδοσιακά οι Συντηρητικοί για θέματα ασφάλειας και άμυνας. Η Νέα Πολιτεία (όργανο του καθεστώτος) σπεύδει να επισημάνει τη σημασία του εκλογικού αποτελέσματος ως ενδεικτικού του γενικότερου φραγμού στην αριστερή στροφή στην Ευρώπη, και ως δικαίωσης της «Επανάστασης του 1967» που πρώτη συνέλαβε το μήνυμα της εποχής. Στην καλλιέργεια αυτού του κλίματος συντελούν και δηλώσεις Βρετανών αξιωματούχων πως «το γεγονός ότι δεν υπάρχει – ως συνέβαινε με Εργατικούς – αριστερά πτέρυξ δια να δημιουργή προβλήματα, δύναται να χαρακτηρισθή ως ευοίωνον σημείον». Το Λονδίνο, υπό την ασφυκτική πίεση των οικονομικών του δυσκολιών (αλλά και των ΗΠΑ), θεωρούσε ότι ήταν αναγκαία μια πολιτική καλών σχέσεων με το καθεστώς, η οποία θα καταστούσε δυνατή την εντατικοποίηση των εμπορικών συναλλαγών, συμπεριλαμβανομένης και της πώλησης πολεμικού υλικού.
Η ένταση που δημιουργήθηκε στην περιοχή της Μεσογείου τον Σεπτέμβριο του 1970, ισχυροποίησε τη θέση της χούντας, καθώς υπογράμμισε τη σημασία της για την Ατλαντική συμμαχία και φάνηκε να δικαιώνει το επιχείρημα των Βρετανών για στενότερη συνεργασία με την Αθήνα και την πάση θυσία αποφυγή συζήτησης του «ελληνικού ζητήματος» στο ΝΑΤΟ. Ενδεικτική των διαθέσεων της Συντηρητικής κυβέρνησης είναι η σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στα τέλη του μήνα υπό τον υπουργό που ήταν υπεύθυνος για τη διαδικασία εισόδου της Βρετανίας στην ΕΟΚ, Geoffrey Rippon. Εκεί αποφασίστηκε ότι η συνεργασία με την Ελλάδα στον στρατιωτικό τομέα ήταν «ιδιαιτέρως σημαντική» για τη διατήρηση καλών σχέσεων εργασίας με τη χούντα, και ειπώθηκε πως η πρόσφατη συμφωνία του Λονδίνου για την παροχή φρεγατών (και άλλου είδους υλικού για νατοϊκή, αποκλειστικά, χρήση) θα βοηθούσε σ’ αυτό. Το νέο πνεύμα στις ελληνοβρετανικές σχέσεις επισφραγίστηκε με την επίσκεψη του Αναπληρωτή ΥπΕξ Παλαμά στη βρετανική πρωτεύουσα και τη δήλωση του γενικού γραμματέα του Φόρεϊν Όφις, Greenhill ότι η χώρα του ήταν πρόθυμη για «όσο πιο πολύ εμπόριο» με την Ελλάδα, αλλά και με τη συνάντηση Παλαμά -Douglas-Home στη Νέα Υόρκη, τον Οκτώβριο.
Παρά μια σχετική διακύμανση στο επίπεδο των σχέσεων των δύο χωρών (που είχαν κυρίως να κάνουν με δυσκολίες που είχαν κληρονομήσει οι Συντηρητικοί από τη διακυβέρνηση Wilson), η κυβέρνηση Heath κατέστησε σαφείς τις προθέσεις της για θερμότερες σχέσεις με το καθεστώς, διαφοροποιώντας τη θέση της από τους Εργατικούς, και χρησιμοποιώντας ως καταλύτη τη συνεργασία στον αμυντικό τομέα. Τα γεγονότα του 1970 αποτέλεσαν την αφετηρία για την πολιτική των Τόρηδων απέναντι στην χούντα, η οποία είχε πιο ουσιαστικά αποτελέσματα τα επόμενα χρόνια της κοινής πορείας των δύο κυβερνήσεων. Χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής ήταν ο κυνισμός με τον οποίο δεχόταν το Λονδίνο και οι εκπρόσωποί του στην Ελλάδα την κατάσταση στην Αθήνα. Τον επόμενο χρόνο ο Βρετανός πρέσβης στην Ελλάδα Sir Robin Hooper έγραφε προς το Λονδίνο τα εξής:

«Δε βλέπω την Ελλάδα να επιστρέφει σε ένα δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης όπως αυτό γίνεται αντιληπτό σε δυτικοευρωπαϊκές χώρες για πολλά χρόνια, και η εξέλιξη, ακόμη και με τη μορφή καθοδηγούμενης δημοκρατίας όπως αυτή που φαίνεται να οραματίζονταν οι συνταγματάρχες στο παρελθόν, θα είναι αποδεδειγμένα αργή και αβέβαιη».


*Ο Αλέξανδρος Ναυπλιώτης είναι διδάκτωρ διεθνούς ιστορίας του London School of Economics.

The eagles, the lion, the hammer and sicle and the phoenix

On the 43rd anniversary of the Colonels' coup I've decided to upload a book review (in Greek) of two very interesting books that were published recently and that deal with Greece's foreign relations shortly before and after the establishment of the military regime.

The two books are:
M. Vassilakis (ed.) From relentless struggle to dictatorship (in Greek), Athens: Papazisis, 2009, and
Walldén, Sotiris. Unseemly Partners: Greek Dictatorship, Communist Régimes and the Balkans (1967-1974) (in Greek), Athens: Polis, 2009

Οι αετοί, το λιοντάρι, το σφυροδρέπανο και ο φοίνικας: Οι εξωτερικές σχέσεις της Ελλάδας αμέσως πριν και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των συνταγματαρχών

Από τον Αλέξανδρο Ναυπλιώτη


Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης», Από τον Ανένδοτο στη Δικτατορία (επιμέλεια Μανώλης Βασιλάκης), Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2009, σελ. 612

Σωτήρης Βαλντέν. Παράταιροι εταίροι: Ελληνική Δικτατορία, κομμουνιστικά καθεστώτα και Βαλκάνια (1967-1974), Πόλις, Αθήνα 2009, σελ. 794.

Publication available on amazon

The book

Greece in the Balkans: Memory, Conflict and Exchange

is now available from amazon.co.uk.

The volume includes a chapter, by this blogger, on the Greek-Albanian rapprochement of 1971 .

Here's the description:

This volume brings together young researchers in an interdisciplinary study of Greek interaction with other Balkan states over the past two hundred years. The thirteen chapters of the volume reflect the diversity of a long and complex relationship between Greece and its Balkan neighbours. They thus shed refreshing light on its persistent attributes of opportunity and risk, attraction and enmity, exchange and exclusion, through exploration of historical, anthropological, literary, political and economic perspectives.

And here's some information on the editors of the volume:

Othon Anastasakis is Director of South East European Studies at Oxford (SEESOX) and Fellow at St Antony's College, Oxford. He has published widely on transition to democracy, comparative politics in South East Europe, EU enlargement, Greek-Turkish relations and regional cooperation in the Balkans. Dimitar Bechev is a Research Fellow at the European Studies Centre, St Antony's College, Oxford and Lecturer in International Relations at Worcester College. He has published widely on Balkan politics and is the co-editor of Mediterranean Frontiers: Borders, Conflict and Memory in a Transnational World (IB Tauris, 2009). Nicholas Vrousalis is a doctoral student in Philosophy at the University of Oxford. He headed the organisation of the 2006 Greece and the Balkans conference on behalf of the Oxford University Greek Society.

Publication

This blogger's first publication is out:

Alexandros Nafpliotis, "The 1971 Re-establishment of Diplomatic Relations between Greece
and Albania: Cooperation and Strategic Partnership within Cold War
Bipolarity?" in Othon Anastasakis, Dimitar Bechev and Nicholas Vrousalis (eds.) Greece in the Balkans: Memory, Conflict and Exchange, Newcastle: Cambridge Scholars Publishing, 2009.

You can see a sample (including the preface which was written by Thanos Veremis) here.

Here's the excerpt from the overview that refers to this blogger's chapter:

'The next chapter takes us to the midst of the Cold War environment
which separated Greece from its northern neighbours, while inducing
antagonism and military competition from the outside South East Europe.
During such difficult times, however, the region’s leaders tried, more often
than not, to avoid mutual confrontation. Hence the selective attempts by
Greece to reengage with its neighbours during the Cold War. Indeed, by
the 1970s, ideological rifts mattered less than converging national
interests, so much so that Greece reengaged with its neighbours while
under a military junta. Alexandros Nafpliotis studies the colonels’ regime,
which re-established diplomatic relations with Albania, one of Europe’s
most hardline communist dictatorships, after a freeze lasting more than 30
years. Nafpliotis argues that economic cooperation and strategic
calculations trumped the logic of ideological rivalries and extreme
ideological enemies, such as Enver Hoxha in Tirana and the military
junta in Athens, chose to explore paths of cooperation.'